شب های کوتاه این روزها خسته از باری که هوار «وطن» ام کرده اند ... خسته از «بالاترین» و «فیس بوک» و «توییتر» ... لهیده از لئامت خونخواری خشمگینانه ای که ریشه در کودکی های دژخیم دارد...اسیر در قفسی که خودم این جا در این شهر کوچک با مردمان مهربان و مرکز محقرش بر خویشتن ساخته ام هیچ نمی فهمم ... از تشخیص هر از بر عاجزم ... خودآگاهی عظیم پدید آمده در هفته های اخیر را اگرچه نمی توانند خفه کنند حتا با کمک تکنولوژی نوکیا و زیمنس ... اما شوری را که خواباندند ... خودباوری یی را که رنگ خون زده حجله نشین کردند... مغول وار که به خانه های شهرم ریختند ... به کوچه های آشنا ... به خوابگاه ذلگیر کوی ... گویی تجاوز کرده اند به عزیزترین ات... شتک خون جوانانی که مثل من بودند (جواد یا داف یا خز یا قرتی یا انتلک فرقی نمی کند که این ها صفات روزهای برابری و برادری نیست ... صفات جامعه ی در غلطیده به گنداب فساد است.. ایرانی بودند و به اینجایشان رسیده بود...) شتک خون شان را بر سینه ام احساس می کنم .... بر چشمم ... در دلم ... شب های کوتاه این روزهای نفس گیر از دولت دروغ به دولت می پناه می برم ... که فراموشی دهاد... که خوشی نه، دلخوشی دهاد ... که توان امید داشتن و دادن دهاد ... و دوباره فردا وب سایت ها روزنی می شوند به سوی کوچه ها و خانه های شهرم ... دوباره خبر مرگ ... خبر خفقان ... خبر وحشیگری گرگ های آزاد از زنجیر ... خبر شعری دیگری .... امید ظهور اخوانی، شاملویی، کیمیایی دیگر ... مرثیه و شورآفرینی ... تسلسل تاریخ ... انقلابی دیگر ... خون هایی دیگر ... خسته ام ... جام ام کو؟

وقتی در قلعه ی خودت اختیار و ولایت داشته باشی کودتا تبدیل به یک بازی می شود ... یک بازی استراتژیک ... با این تفاوت که در« ایج آو امپایرز »مثلن با کشته شدن نیروهای رقیب هیچ خانواده ای عزاردار نمی شود و این جا !

قطع اس ام اس، اعلام نتایج در نیمه شب، تایید رهبر پیش از تایید شورای نگهبان، کشتارهای ایذایی برای تبدیل راهپیمایی آرام به خشن، نهیب رهبر، کشتار عمومی، سرکوب خوابگاه ها، حضور لباس شخصی ها، ایجاد شایعه، پروپاگاندا، تمدید فرجه ی بررسی سلامت انتخابات تاکتیک های کثیفی هستند که در محفل کودتاگران به پیروزی، موفقیت، طراحی، استراتژی هوشمندانه ترجمه می شوند... باز جای خوشحالی ست که مسلمانند و بر نعش جوانانمان جام به هم نمی زنند به سجده ی شکری بر سجاده ی سرخ بسنده می کنند ...

این بازی،

بازی با جان آدمهاست

آی آدمها که قدرت نشئه تان کرده ست

جنبش اعتراضی مردم در فاز اول سرکوب شده و تا اطلاع ثانوی به زیر خاکستر رفته است... تصور ایجاد راهپیمایی های چند صد هزار نفره در آینده ی نزدیک دور از ذهن می نماید. اما همزمان با فروکش کردن حضور خیابانی مردم در ایران، در خارج از کشور هم دانشجویانی که پرشور به صحنه آمده بودند و میدان حضور سیاسی را پس از سال ها از اپوزیسیون خارج نشین ۳ دهه ی گذشته گرفته بودند گویی دچار یاس و ناامیدی شده اند. طبیعی ست که شور و حال تهران انرژی بخش بود برای خیلی از ماها . و حرکت ایرانیان خارج از ایران هم بسیار موثر بود در حساس کردن افکار عمومی جهان نسبت به ماجرا اما بی تفاوتی و یاس در هفته های آینده برای جان بسیاری از فعالان سیاسی و خیلی از کسانی که در جریان اعتراضات دستگیر شده اند خطرناک خواهد بود. انتخابات و ابطال انتخابات مهم هست اما به نتیجه نرسیدن این خواسته نباید باعث عقب نشینی مطلق نیروی اجتماعی دموکراسی خواه شود. افکار عمومی جهان باید نسبت به وضعیت زندانی های هفته های اخیر و طرز برخورد با آنان حساس شود.

مهمترین ایرادی که به قانون اساسی جمهوری اسلامی وارد است قضیه ی «دور» است که از نظر حقوقی باطل شناخته می شود . این دور به مثلث رهبر، شورای نگهبان و خبرگان رهبری بر می گردد. اگر استدلال آبدوغ خیاری مثل رضا امیرخانی نکنیم که این دور قانونی را با دور پول-قدرت-رسانه مترادف دانسته*  یا مثل آن عضو شورای نگهبان که سه تا موزاییک را مثال زده که به هم تکیه می کنند و هیچ گاه نمی افتند، می بینیم که خبرگان برآمده از نظارت استصوابی شورای نگهبان منصوب رهبری هرگز نمی توانند بر ولی فقیه نظارت درستی داشته باشند و ولایت مطلقه اینگونه به دیکتاتوری مطلقه ی عریان تبدیل می شود. تهدید بر منبر نماز جمعه و استدلال تلخ و پیشاپیش از گردن وا کردن مسوولیت تنها محصول مجلس خبرگان فرمایشی و فرمالیته است.

*این ماجرا مثل ماجراهای قانونی-اخلاقی در جمهوری اسلامی که رذیله های اخلاقی اسلام را تبدیل به خلاف قانونی کرده است از درک غلط روشنفکران مسلمان از قانون بر می گردد ... این که مرزهای قانون و اخلاق را بسیار به هم نزدیک کنیم هم به قانون ضربه زده ایم هم به اخلاق ... نمونه اش هم ایران امروز

این ها که نمی آن هم از آبروی رهبرشون مایه بذارن هم تقلب کنن هم آدم بکشن آخرش هم کوتاه بیان ... فقط امیدوارم این خشم، این بغض، این عقده تبدیل به خشونت نشه ... تبدیل به حرکت چریکی نشه ... تبدیل به شهادت و خونخواهی نشه ... امیدوار باشیم به افزایش آگاهی عمومی ... دل هم نمی توان بست به بی بی سی فارسی و صدای امریکا .... امیدوار باشیم به شبکه های اجتماعی خودمون ... اطلاع رسانی ای میلی ... تشکل های موثر با بینش درست ... حمایت از ایرانیان خوش فکر و با نفوذ ... ۱۰۰۰ نفر با یک واحد کار سیاسی موثر ترند از ۲۰ نفر با ۱۰۰ واحد کار سیاسی ...  

پ.ن. دوباره سیاسی شدم بدجور ... 

تصاویر کشته ها بر آسفالت خیابان های تهران . مردمی که سنگر بندی کرده اند . سنگ پرتاب می کنند. تیر، باطوم، گاز اشک آور، چماق، چاقو می خورند در خیابان های آشنای تمام سال های گذشته ی من. هلیکوپترهایی که بر فراز آسمان شهرم اقتدار مغول ها را نعره می زنند. خیابان فاطمی، شادمان، انقلاب، آزادی، امیرآباد، کوی ... دختری که خیره به دوربین جان داد... پسری دیگر جای دیگر ... این فشار از پایین ... کسی آن بالا هست چانه زنی کند؟

در روزهای اخیر شاهدیم که جناح حاکم از تمامی برگ های موجود برای پیروزی کودتای اعلام نشده ی ۲۲ خرداد استفاده می کند. نتایج گویای اعلام شده، حمایت تمام قد رهبر در روز اول و خطبه های نماز جمعه، دستگیری وسیع و بی سابقه ی فعالان سیاسی، دانشجویی و روزنامه نگاران، کشتار در خیابان ها و خوابگاه های دانشجویی ... اما انفجار امروز آرامگاه آیت الله خمینی پیام خونین دیگری دارد ... علاوه بر این که از نظر بسیاری از فعالان سیاسی این انفجار نمی تواند بدون هماهنگی با ستاد کودتا باشد ... علاوه بر این که این انفجار حرمت حرم خمینی به عنوان مکانی که امکان کشتار در آن منتفی ست را می شکند و پیام می دهد که در صورت تحصن در اینجا خیلی از سلامتتان مطمئن نباشید، پیام نهفته ی دیگری نیز در خود دارد .. پیامی که آخرین آس سرکوب را رو می کند:

علاوه بر پلیس ضد شورش و بسیج و سپاه نیروهای استشهادی هم هستند که به سادگی و با بستن یک نارنجک می توانند به میان جمعیت بیایند و عده ی بسیاری را به کشتن دهند بدون این که مسوولیتی متوجه حاکمیت باشد... غیرت دینی و شور حسینی و هزار دردسر ( اگرچه آقا مسوولیت کشتارهای احتمالی پلیس و بسیج را هم به دوش کاندیداهای معترض گذاشته بودند).

انتهای پیام

بعد از سفر احمدی نژاد به روسیه دولت تصمیم گرفت به شدت جلوی اعتراضات وایسه ...می شه منتظر بود قضیه ی هسته ای در یکی دو سال آینده حل شه ...

مثل دیوانه ها ... مثل زندانی بیقرار ... که ناخن می کشد به دیوار بتونی اتاق تنگش ... سر می کوبد به دیوار ... نفس اش سخت بالا می آید ...با خشم ... ناامیدی .. امید ... دنیای مجازی را زیر و رو می کنم که چه خبری از شهرم می دهد ... علی دوشنبه نوشته بود که روز چشم در چشم شدن با گاو خشمگین است ... امروز است ... علی خامنه ای تاریخ ما را باز ناجور ورق زد ... باز همچون محمد علی شاه و رضا شاه و محمدرضا شاه راه های اصلاح را بست ... راه خون گشود ... راه خشم ... راه تعطیل عقلانیت ... و باز معلوم نیست از پس سالیان کدام انقلاب کدام خونخوار دیگر را بنشاند .. روزهای اول همه پشت پرده پنهان بودند... گویی کسی جرات حضور نداشت .. حالا اما با نطق آرام بخش رهبری کودتا چیان و محافظه کاران بیرون آمده اند... احمدی مقدم ... پورمحمدی... دریادار محتاج ... اسامی این ها ثبت خواهد شد ... همچون چهره ی آن آدمکش که از حضیض بام بسیج گلوله بست به مردم ...