مدیریت می کنیم بلاگ را تا اجابت کند مزاج را

دیر به دیر می نویسم و کم ... چیز خلم دیگه

قیر همه جا رو گرفته. از زمین تا بالا. بالا.

آغشته ام کن. آغوشدهم کن.

من باب حفظ یک ایده

نسل قدیمی چپ های ایران بچه های خیلی خوبی تربیت کردند، بهترین دخی های دور و بر حالا من از چپ های ایران بدم می آد ... چیزخلم دیگه

ببین عزیز جون! خلاقیت یه جایی یه که پیوندهایی بین مراکزی در مغز برقرار می شه و چیزی تولید می شه... داوینچی اینا عیاشی نمی کردن که اون مراکز مربوطه ارتباطش قطع نشه و بشه یه کاری کرد. ریدی با این حالت ... حالا باز بزن به شادخواری

از خودت نگو می دونم چه گهی هستی یه چیز تازه بگو

یک زیر سیگار فلزی دارم که از یک چهارم قطر کره کات خورده ..  

تمام زیر سیگاری ها پرند 

نمی دانم خودم می کشم یا مهمان ها 

کشتند ... با تیر با زیر گرفتن .. با وقاحت ... با حیدر حیدر... دوستی زنگ زده بود که عصر عاشورا که به خانه ها برمی گشتیم زار می زدیم توی ماشین ... تلویزیونشان جنگ روانی رو شروع کرده .. برای اعتماد به نفس دادن به خودی ها و ترساندن غیر خودی ها ... دیگر حتا نمی خواهم به وبلاگ دوست بسیجی ام سر بزنم که از تئوری ترور خواهرزاده ی موسوی و همه ی جفنگیاتی که از رادان و فارس نیوز و اعوان می شنوی می گوید ... نمی خواهم عکس زنان و مردان باوقار ایرانی را ببینم که در خیابان های شهرم سنگ به دست عکس بگیرند... فیس بوک شده کنج پناهگاهی که تئوری عدم خشونتمان را برای دوستان همفکر زمزمه کنیم. که گاهی -می بینم- خودمان هم بهش بی باوریم. اما نیاز داریم ... درست در همین روزهاست که نیاز داریم به فریاد زدن عدم خشونت . رژه ی مجازی ضدخشونت. امروز است که درست مثل فردای سی خرداد نیاز داریم به یادآوری همه ی تجربه های خشن تاریخ معاصرمان. امروز است که بیش از همیشه نیاز داریم آدمهایی را که همچون سرمایه ای از سال ها از لابلای صفحات جامعه و آدینه و ایران فردا و جامعه سالم و غیره و غیره در آوردیم و جایی در فایل خوبها، درست حسابی ها، کاردرست ها، تحلیل گرها، با سواد ها، با «بصیرت» ها گوشه ی مغزمان حفظ کردیم بیرون بکشیم و فریاد آرامش خواهی شان را بشنویم. منتشر کنیم. دوستانمان را آرام کنیم. شورمان را شعور کنیم (اگرچه این جناس مزخرف شور و شعور خیلی کلیشه ست) و هر شب تسبیحی خیالی بچرخانیم نمی توانم فراموش کنم اما می توانم ببخشم.

بریم؟ کجا بریم.. تو که گفتی فیلم می بینیم.. خب الان می خوام برم... من حال ندارم.. چرا؟ نمی دونم دلم برای اقاقی ها تنگ شده.. خب اگه فیلم ببینیم که باز هم دلت تنگه بیا بریم لااقل هوا بخوریم... مگه تو فیلم گل های اقاقی رو نداری؟