وقتی بحث بر سر انتخاب مربی تیم ملی است و گزینه ها قرار است از بین امیر قلعه نوعی و افشین قطبی انتخاب شود نشان می دهد کار در جایی ایراد دارد . دو نفر که از زمین تا آسمان با یکدیگر فاصله دارند .

امیرقلعه نوعی ، بچه ی جنوب شهر تهران، بی سواد ( از کلهم را کل یوم گفتن بگیر در گفتار روزمره تا مینیسک را مینیکس گفتن در ادبیات تخصصی) ، بی اخلاق ( از دعوای دربی سال 73 بگیر تا زیرآب زنی و ریاکاری و ...) ، لجباز ( برخورد او با سامره و کعبی و ...) ، عدم رعایت اصول حرفه یی ( برخورد او با برانکو در زمان مربیگری او در تیم ملی ) .

قلعه نویی با سیستم 2-5-3 در فوتبال میان مایه ی داخلی ایران که فیروز کریمی در آن استاد تاکتیک خوانده می شود و اکبر میثاقیان منجی تیم ها شمرده می شود و مربیان تحصیلکرده و با سابقه از آن جایی که مناسبات آلوده و باندبازی های آن را نمی شناسند از آن رانده می شوند توانسته در سال های اخیر نتایج خوبی بگیرد . او اوج دوران فوتبالش را در استقلال با این سیستم کار کرده و با همین سیستم به عنوان هافبک طراح با استقلال قهرمان آسیا شده ، اما از آن جایی که هیچ چیز دیگری غیر از سیستم مذکور که مبتنی بر دوندگی و درگیری هافبک ها ست در پازل ذهنی اش جایی ندارد در مسابقات خارجی کم می آورد . چون آن جا دیگر با فیروز کریمی و میثاقیان و مظلومی و بگوویچ سروکار ندارد . همان طور که تیم تحت هدایت او در همان فصلی که قهرمان شد در مقابل مفلوک ترین پرسپولیس سال های اخیر که چند وقتی بود آری هان را به خدمت گرفته بود حرفی برای گفتن نداشت .

به هرحال امیرقلعه نوعی که راه و رسم پیشرفت را به خوبی فرا گرفته و حتا در برنامه ی نود هم می زند به صحرای کربلای انرژی هسته ای یکی از کاندیداهای جدی مربیگری تیم ملی است . اما حضور او در لیستی که قطبی هم گزینه ی دیگر آن است سوال برانگیز است . اگر می گفتند از بین امیرقلعه نوعی و علی پروین و محمد مایلی کهن و فرهاد کاظمی یکی را انتخاب می کنیم قابل هضم بود اما افشین قطبی؟

افشین قطبی ، متعلق به خانواده مشهور قطبی است که پیش از انقلاب به دلیل نسبت فامیلی با فرح دیبا از خانواده های صاحب نفوذ محسوب می شدند . اتفاقن بر خلاف تبلیغاتی بعضی از اصولگرایان که نسبت افشین قطبی با رضا قطبی را به نحوی وابسته گی به رژیم پهلوی قلمداد می کنند باید گفت که رییس سازمان رادیو تلویزیون رژیم پهلوی در سال های دهه ی 50 از افراد خوشفکر ، باز اندیش و مورد قبول عموم هنرمندانی بود که در آن سال ها سرو کارشان با تلویزیون بود و اتفاقن نظر خوشی هم نسبت به رژیم پهلوی نداشتند . تلویزیونی که مسعود بهنود و سایه و نادر ابراهیمی و ناصر تقوایی در آن جا داشتند و شاید بسیار بیشتر از امروز به صدا و سیمای واقعی مردم ایران نزدیک بود. افشین قطبی در امریکا بزرگ شد ، به دانشگاه یو سی ال ای رفت که یکی از معتبر ترین دانشگاه های امریکاست ( و موفقیت در آن بیش از زیر آب زنی و شارلاتان بازی به استعداد و پشتکار نیازمند است) ، در آن جا دوره های مربیگری فوتبال را گذراند ( اگر افتخار قلعه نوعی 2 ماه observer  بودن در تمرینات لورکوزن در زمان کریستوف دام است افشین قطبی عضو کادر تیم هایی بوده که رهبری آن ها با مربیانی به مراتب معتبر تر از دام بوده است) ، اخلاق حرفه یی را رعایت می کند ( برخلاف قلعه نوعی بعد از باخت ها داور و ضدفوتبال حریف و ... را مقصر نمی داند . برخورد او بعد از باخت به تیم کثیف اکبر میثاقیان این مربی شلوغ کار را هم خلع سلاح کرد) ، در رفتارش شخصیت فردی ( نه شخصیتی که از جایگاه ناشی شود) به چشم می خورد و این شخصیت فردی است که در بسیاری از مناصب در مملکت ما دچار قحطی است . اما قطعن قطبی با حواشی و باند بازی های فوتبال ما نمی تواند کنار بیاید . اگر قطبی مربی تیم ملی ما شود که از نظر سواد و اعتبار بین المللی و وجاهت فردی شایسته گی به مراتب بیش از قلعه نوعی دارد نیاز به مدیرفنی قاطع و شارلاتانی دارد که از طرفی در کار سرمربی دخالت نکند ، از طرفی توانایی جمع کردن بازیکنان مشکل داری نظیر کریمی و نکونام و نیکبخت و عنایتی را داشته باشد . کسی مثل محمد مایلی کهن ، محمد حسن انصاری فر ، یا امثالهما که از سوی منابع فوقانی قدرت در سازمان تربیت بدنی و حراست هم مورد قبول باشند .

همین ...