همکارام می گفتن این اشرار اگر آدم رو بگیرن لب پرتگاه به حالت دولا دستتو توی گچ یا سیمان می ذارن که فیکس شی اونجا ... بعد لختت می کنن ... دو راه داری همونجوری دولا ... یه بری جلو و بیفتی تو دره یا بیا عقب و بغل عمو ... و این تازه بخش خوش بینانه ی قضیه بود... چون فیلم آدمکشی های اونا دست بدست می گشت و تهدیدهایی که کرده بود که با نیروی انتظامی و سپاه چنین می کنم و چنان... 

چند وقت قبل یک پاسگاه رو در سیستان و بلوچستان گرفته بودن و سربازان و کادری ها رو با خودشون برده بودن ... و ظاهرن همه رو کشته ن ... جای تاسف داره ... غم انگیزه ... نه فقط سرباز بد بختی که برای ادامه ی زنده گی در مملکت ( وام گرفتن، کار گرفتن، زن گرفتن، پاسپورت گرفتن، معامله کردن ) نیاز به کارت پایان خدمت داره و بالاجبار می فرستنش تو کام شیر ... با ماهی دو زار حقوق ... مرگ افسر کادر نیروی انتظامی هم تکان دهنده ست و کسی اونقدر حساسیت نشون نمی ده به ماجرا ... آره درسته.. وقتی انتخاب کرده که پلیس باشه پاش هم باید وایسه ... وقتی لباسی تنشه که خیلی از مردم ازش خاطره ی بد دارن خب به من چه ... ولی نکته ی غم انگیز ماجرا اینه که کارمند یا افسر نیروی انتظامی یک انسان ایرانی یه ... لزومن با اونچه توسط نیروی انتظامی توی جامعه می شه موافق نیست.... اما ماموره ... کدوم یک از ما اونقدر شهامت داریم که پیه از دست دادن کار و مواجه شدن با برخورد خشن حفاظت اطلاعات رو به تنمون بمالیم و بگیم نه ما نیستیم؟ ( چند درصد از ما؟) ... وقتی دیپلمه ای یا لیسانس داری و هرجا می ری کار نیست ... از استخدام خبری نیست و فقط نیروی انتظامی استخدام می کنه چاره ای نداری که بری ( انتخاب آزادی نیست که بگی پای مرگش هم وایسن.... انتخاب بین بیکاری و کار ه ) ... یکی از هم خدمتی هام (!) لیسانس بهداشت بود... می خواست بره استخدام نیروی انتظامی شه ...اون موقع قرارگاه رسول اکرم استخدام می کرد برای سیستان و بلوچستان ... می شد ستوان دوم کادر ... خیلی باهاش صحبت کردم .... گفت من انتخاب دیگه م اینه که برم تو کیش ( جایی که خانواده ش اون موقع ساکن بودن) توی یکی از پاساژها مغازه اجاره کنم ... اصلن اهلش نیستم ... نمی دونم الان کجاست ... آخرین بار دو سال پیش دیدمش ... هنوز دنبال کارهاش بود... می تونست اون باشه یکی از همین کادری ها ی به قتل رسیده ...  

گلشیفته توی یه فیلم هالیوودی بازی کرده ... این خودش یه اتفاق مهمی یه ...ما سال هاست که توی هنر جز معدودی انگشت شمار نداشته ایم که توی صف اول دنیا حاضر باشن ... خیلی از مهاجرای ما که به عنوان skilled worker شناخته می شن از قافله پزشکان و مهندسان و امثال این ها بودن ... گل شیفته اتفاقی یه برای بازیگرای ایرانی حداقل ...  

می شه حدس زد توی اون یک هفته ای که صحبت از ممنوع الخروج شدن گلشیفته بوده اون تحت تفهیم موقعیت بوده که حرفای گنده تر از دهنش نزنه ... اشاره ش به بازجویی های متعدد شاید همین باشه ... کسی فکر نمی کنه وزارت اطلاعات ایران به خاطر حجاب بخواد به بازیگری گیر بده ... گلشیفته ی فراهانی هم احتمالن رعایت می کنه ... چون چی بگه؟ ... هرچی بگه چه فایده ای داره؟ ... فایده داشته باشه، اون فایده چه فایده ای داره؟ ...  

اما اونچه خیلی سر و صدا کرده حداقل در وبلاگستان فارسی مساله ی حجابه ... تیتر «رونمایی از یک زن» که نمی دونم کی زده بود عالی بود... پوشش وقتی ایدئولوژیک بشه تغییرش هم سیاسی تعبیر می شه گاهی ... در حالی که اینطور نیست... قبل از گلشیفته آدم هایی بودن که خارج از ایران خارج از پوشش دستورالعملی  ظاهر شدن و موج شون رو ایجاد کردن ... شیرین عبادی و علی دایی دو نمونه ی اولیه بودن که به نظر من جذابیت بیشتری داشتن ( داشت یادم می رفت روبوسی عباس کیارستمی در کن (؟) هم یه زمانی غوغا به پا کرد)  

گلشیفته ی فراهانی در کنار دیگر بازیگران همسن و سال ما و کمی جوان ترها از نظر هوش اجتماعی و دید مایه ی افتخار نسل انقلاب هستند ... (هر کاری می کنم نمی تونم تخاصم(!!) با نسل قبل و قبل تری ها رو کنار بگذارم) ... حال می کنم باهاش ... اگرچه سخته بازیگر بودن و به زبان دیگری بازی کردن و خوب بازی کردن اما امیدوارم موفق بشه ...( خیلی نسل قبلی یی بود این جمله) ...

اصلن عالی بود .... همه جدی می گرفتن قضایا رو ... بخصوص شهاب و شهاب زدگان :))  نتیجه؟ هیچی ...  

مطلب، به طور کلی، از این قرار است: وقتی شاه به دلایل متعدد و تودرتوی تاریخی و اقتصادی و اجتماعی‌ و سیاسی سقوط کرد، ائتلاف پیروزمند، ‌یعنی هستۀ‌ کوچکی از ستیزه‌جویان ‌بازار که بخشی از اهل حوزه را در مخالفت با رژیم شاه با خود همراه کرده بود، نیروهایی از روستا وارد کارزار شهرها کرد تا نظام تازه‌پا حفظ شود.  این نیروی مسلح، متشکل از پسرانی ‌بین سالهای نوجوانی و جوانی، امروز به میانسالی رسیده است و حق طبیعی خود می‌داند حکومت را تمام و کمال به دست گیرد.

مسئله مشخصاً این است: ربع قرن پس از اجرای برنامۀ مفصل انواع و اقسام سهمیه در پذیرش دانشجو، وقتی در مؤسسۀ آموزش عالی به یک سالن شنونده نیاز است باید با مینی‌بوس از اول صبح به انتقال نیرو از جاهای دیگر پرداخت و صندلیها را به ترتیبی پر کرد.  در سالهای 1357 تا 59 عذر این بود که دانشگاه از اول مکان انسانسازی نبوده و یک مشت موجود کوردل ِ بیگانه با حقیقت پرورانده است، پس باید حتی از در و دهات نیرو وارد کارزار ِ زدوخورد در دانشگاهها، ‌بخصوص در تهران، کرد.  اما پس از این همه سال و این همه بورس و این همه مدرک چرا شمار هواداران ِ نمک‌پروردۀ حقیقت برای ایجاد پایه‌ای چشمگیر کفایت نمی‌کند؟ 

پسرانی که به‌عنوان تخریب‌چی به شهر آمدند دکترمهندس شده‌اند و طبقه‌ای قدرتمند ساخته‌اند اما هر کلید و پیچ و دکمه‌ای در برابر خود می‌بینند با حالتی بدوی انگولک می‌کنند، با این تصور که از آزمایش و خطا می‌توان به نتیجه‌ای دلخواه رسید مطابق با خیالی که در ذهن دارند: تثبیت هر آنچه اکنون هست، یا در واقع تا اوایل دهۀ 1370 به نظر می‌رسید باشد. ”در طبع جهان اگر وفایی‌ بودی/ نوبت به تو خود نیامدی از دگران.“   

بخش هایی از نوشته ی محمد قائد ... کل نوشته را اینجا می شود خواند.

این یکی از هزاران هزار کاربرد عبارت نکن کثیفه است ... آیا کاربردهای دیگر  این عبارت هم اینچنین به مذهب و ارزش های جامعه ی امروز گره خورده است؟ آیا؟

پ.ن. این محسن خلیلی خیلی آدم حسابی یه ... کانال سه داره صحبت می کنه ... علی دایی که من دوستش داشتم و حالا هم ای ... یه خصوصیتی داره که اطرافیانش و دوستای فوتبالیش آدم حسابی ترین آدما در اشل فوتبال ما هستن ... یحیا و افشین پیروانی و محسن خلیلی و میرزاپور و سهراب بختیاری زاده نکته ی مشترکشون محترم بودنشونه ( با استثنای یک کم کوچیک به خاطر لات بازی های گاه و بی گاه سهراب ... که اونم اکتسابی استقلالی بودنشه) ...  

چند شب پیش مجله ی شهروند به نویسندگانش افطاری  داد. من هم دعوت بودم. فضای جمع نویسندگان که ابزارکارشان قلم است، همیشه لذت بخش و رشد دهنده است. یکبار هم وقتی همین آقای قوچانی که سردبیر فعلی مجله ی شهروند است، سردبیر روزنامه ی موفق شرق بود، یک مهمانی مفصل تر دادند که من هم در مورد آن نوشتم و از سق سیاه من فردای آن، روزنامه تعطیل شد. این بار را خدا بخیر کند. از شانس خوب من در صندلی کنار آقای عباس عبدی جا پیدا کردم. به جای افطار بیشتر غذای معنوی خوردیم وکلی در مورد انتخابات و آقای خاتمی و مشکلات روشنفکران واختلاف نظراتی که داشتیم حرف زدیم. البته کل جلسه تحت تاثیر موضعگیری های اخیر مجله ی شهروند بود که کسانی از آن برداشت مخالفت با آقای خاتمی داشتند. من خودم هم در نقد نظرات آقای قوچانی در مورد یادداشت جنجالی شیخ و سیدش مطلب نوشته بودم. همین فضا که آدم های نویسنده بتوانند نظرات متفاوتی که دارند را مطرح کنند، از آرزوهای دیرین جامعه ی روشنفکران ایرانی بود که سالها انتظار آن را می کشیدند و از دستاوردهای دوران اصلاحات بود که بعضی ها قدرناشناسی میکنند. جلساتی که همه دارای نظر واحد باشند، رشد و بالندگی ندارد. همه یکدیگر را تایید می کنند. در آن جلسه افطاری این زیبائی بود که آدم ها در مورد مشخص انتخابات و اقای خاتمی اختلاف نظر بود و به جای چماق از ابزار قلم و زبان استفاده می کردند. اگر این حالت در جامعه توسعه پیدا کند، حتما جامعه ما یک جامعه توسعه یافته تلقی می شود. البته بر هیچکس هم مخفی نبود که افرادی مثل من یا آقای خانیکی و خیلی های دیگر با بسیاری از نظراتی که در شهروند علیه آقای خاتمی مطرح می شود مخالفیم. با کسانی هم که چه به صورت علنی و یا در لفافه به تحریم انتخابات فکر می کنند هم مخالفیم. بر هیچکس هم مخفی نبود که کسانی در جلسه هستند که هم با آقای خاتمی به دلایل شخصی و یا فکری مخالفند و یا اصل انتخابات را با وضعیت موجود انتخابات در کشور بی معنا می دانند. به دلیل وجود همین اختلاف نظر، شرکت در این جلسه برایم زیبا و مفید بود. اگر نتوانیم این مقدار تحمل نظر یکدیگر را داشته باشیم که نمی توانیم ادعا کنیم به اولیه ترین اصول اصلاح طلبی پای بندیم. از کسانی هم که من می شناختم و در اردوگاه اصلاح طلبی هستند و دعوت شده بودند، کسی را نمی شناختم که  به دلیل وجود اختلاف نظر نیامده  باشند. این را هم البته نمیدانم که شهروندی ها آیا از همه ی نویسندگان مخالف نظر خود دعوت کرده بودند یا نه؟ امیدوارم آنها هم بدانند که دلیل توفیق شرق و شهروند این بوده که می توانسته نظر دیگران مخالف خود را هم تحمل کنند و هم نشر دهند. شرایط فعلی شرایطی است که نویسندگان باید شفاف و با رعایت اخلاق در مورد مهمترین عامل تاثیر گذار ماه های آینده یعنی انتخابات ریاست جمهوری حرف بزنند تا آیندگان نقش روشنفکران را در مورد تغییری که خواست مردم است حس کنند و آنان را ملامت ننمایند. شهروند هم باید به عنوان یک مجله ی موفق نقش بهتر و مسئولیت پذیرتری ایفا نماید. از میان مهمانان وجود آقای باقی که جند روزی بود از زندان مرخصی گرفته بود دیدنی تر بود. بعد افطار به دلیل مریضی های گوناگونش حالش بد شد و رفت در مسجد کنار رستوران دراز کشید. دردناک بود 

واقعن نمی دانستیم که فضایی مثل افطاری در مکانی مثل مجله ی شهروند و بحثی کاملن سیاسی از جنس سید یا شیخ آرزوی روشنفکران ما در طول تاریخ بوده .... و در دوران اصلاحات هم حاصل شده ... و  کی یه که قدر بدونه؟  

این آقا تو کف اینه که چهارتا نویسنده که با هم بحث می کنن وسط بحث نمی رن زیر میز چماق در بیارن به این گنده گی بزنن همدیگرو شل و چلاق کنن ... عالی یه ... اصلن تعریف اصلاحات هم که خاتمی می خواد تبیین کنه همینه ... دید خداست ... کسی که ۸ سال اصلاحات دست چپ یا راست خاتمی بوده اینه ... بابا اصلاح طلب پیشرو ! بابا روشنفکر!  

و در آخر روشنفکر قصه ی ما حکم هم صادر می کند که نویسنده ها باید چی جوری چی کار کنن... چشم ... رو چشمت ...  

خیلی این ابطحی حرص درآره ... یه جورایی چاقال می زنه ... اصلاح طلب پیشرو...

درخت گلابی را تحت تاثیر فضای بعد از دوم خرداد دوست نداشتم ... همان طور که لیلا را ... حالا می بینم که مهرجویی می دانسته این را ... من را در هیبت روستاییان ساده لوحی که هم و غم مان بار دادن درخت گلابی است تصویر کرده .. یا در بهترین حالت دانشجویان ساده دل پر شور و منتقدی که در جاده ی خاکی باغ دماوند جلویش را می گیریم که استاد! فلان و بیسار ..  

حالا می فهمم زیبایی صحنه ی پایانی درخت گلابی را ..